ตอนที่ 59

จนมาวันหนึ่ง ตอนนั้นก็กลางเทอมแล้วละครับ หลังสอบคัดเลือกเสร็จไม่นาน วันนั้นผมท้องเสีย ท้องเสียตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว เข้าส้วมไปตั้งหลายหนก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไร เลิกเรียนแล้วเลยกลับเข้าหอเร็วหน่อย จะได้ไปเข้าส้วมได้โดยสะดวก เพราะห้องเรียนกับส้วมนั้นห่างกันค่อนข้างไกลกัน

เย็นวันนั้นผมนั่งอ่านหนังสือไป วิ่งเข้าส้วมไป จนไอ้ชัชกลับมาถึงหอ วันนั้นมันมาช้ากว่าปกตินิดหน่อย

“เป็นไงบ้างไอ้อู ใกล้ตายหรือยัง” ไอ้ชัชทัก ยังปากเสียไม่หาย

“ยังโว้ย ถ้าตายมึงจะเห็นกูเหรอ ไอ้เปรต” ผมด่ามัน

“เข้าส้วมไปกี่ครั้งแล้ววะ” มันถาม

“วิ่งเข้าวิ่งออกส้วมอยู่นี่แหละวะ ห้าหกครั้งแล้วมั้ง เซ็งเลย ไม่รู้ไปกินอะไรเข้า” ผมบ่น

“วันนี้มึงเข้าส้วม กูก็ไปเข้าส้วมมา ฮุ ฮุ” ไอ้ชัชพูดแล้วทำตาหลิ่วแบบหน้าตาลึกลับ พร้อมหัวเราะเลียนแบบไอ้นัย

“อ้อ มึงก็ท้องเสียเหรอ” ผมถาม “ไม่ยักรู้”

“เปล่า กูไม่ได้เป็นอะไร” ไอ้ชัชตอบ แล้วหัวเราะ

“แล้วมึงไปเข้าส้วมทำอะไรวะ ชักว่าวเหรอ” ผมพูดส่งเดชไป เห็นมันอยากต่อความยาว ผมก็เลยต่อความยาวกับมันบ้าง

“ฮื่อ เกือบช่าย” มันตอบ หัวเราะ ฮุฮุ อีก

“มึงจะเงี่ยนไปถึงไหนวะ กลางคืนก็เอาน้ำออก กลางวันยังจะชักว่าวอีก ไอ้หน้าหื่น” ผมด่ามัน

“ไม่ได้ชักว่าวโว้ย” มันตอบยียวน ถามคำตอบคำ เมื่อไรจะรู้เรื่องสักที

“อ้าว แล้วเมื่อกี้บอกใช่” ผมชักงง

“บอกว่าเกือบใช่โว้ย ไม่ได้ชักว่าว แต่ก็น้ำแตกเหมือนกัน” มันพูดเป็นปริศนา

ผมทำตาโต ตอนนั้นยังงงๆอยู่ว่ามันไม่ได้ชักว่าวแล้วน้ำแตกได้ยังไง ชักอยากรู้

“ทำไงวะ” ผมยังพาซื่อถาม ไม่ได้เฉลียวใจสักนิด

“ก็กูโม้คกับไอ้นัยน่ะสิ” ไอ้ชัชพูดหน้าตาเฉย

ผมสะอึก พูดอะไรไม่ออก นึกไม่ถึงว่าไอ้ชัชกับไอ้นัยจะไปทำอะไรกันสองคน ที่จริงถ้าพูดอย่างยุติธรรมแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะผมมีอะไรกับไอ้ชัชก็ได้ มีอะไรกับไอ้นัยก็ได้ แล้วไอ้ชัชกับไอ้นัยจะไปมีอะไรกันบ้างสองคนก็ไม่เห็นจะแปลก ไอ้ชัชมันก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน เพราะเอามาเล่าหน้าตาเฉย คงนึกว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดถึงเหตุผลเหล่านี้หรอกครับ รู้สึกแต่ว่าไม่พอใจ ผมไม่พอใจอะไรแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ชัดด้วยซ้ำ

“มันชวนมึงเหรอ” ผมรีบถาม

“เฮ้ย ไม่ต้องตะคอกกูก็ได้ ไอ้บ้า แค่นี้ทำเป็นตกใจ” มันว่าผมด้วยเสียงไม่พอใจ สงสัยว่าความไม่พอใจ ของผมคงหลุดออกไปทางน้ำเสียง เลยเหมือนกับตะคอกไอ้ชัช

“มึงรีบเล่าดิ” ผมรีบพูดเสียงอ่อนลง กลัวมันน้อยใจแล้วร้องไห้อีกน่ะครับ

“มึงไม่ต้องฟังแล้วเงี่ยนชวนกูไปโม้คต่อนะ คืนนี้กูพอแล้ว” ไอ้ชัชยังไม่ยอมเริ่มเล่าเสียที พูดโน่นพูดนี่อยู่นั่นแหละ น่าตบหัวจริงๆ

“เออๆๆ รีบๆเล่าเข้าเถอะ” ผมพูดอีก

“ทำไมมึงถึงอยากรู้มากนักวะ มึงไม่เคยมีอะไรกับมันเลยหรือไง แปลกจริง มาเซ้าซี้ให้เล่าอยู่นั่นแหละ” ไอ้ชัชยังพยายามโยกโย้อีก

คราวนี้ผมโมโหจริงๆ โมโหยิ่งกว่าวันก่อนอีก เลยกระชากเสียงใส่มัน

“ไอ้ห่า ทำมันมึงเรื่องมากนักวะ เหี้ยเอ๊ย มึงจะเล่าหรือไม่เล่า”

ปกติผมไม่ค่อยพูดคำหยาบขนาดไอ้เหี้ย ไอ้สัตว์ อะไรพวกนั้นนะครับ ไอ้นัยกับไอ้ชัชก็ไม่ค่อยพูด อย่างมากก็แค่ ไอ้หอก ไอ้เปรต ซึ่งถือว่ายังไม่รุนแรงหรือหยาบคายเท่า แต่วันนั้นเคืองไอ้ชัชมันจริงๆ เลยหลุดปากออกไปโดยไม่ยั้งคิด

- - -

ไอ้ชัชอึ้ง นั่งนิ่งเงียบ ผมเองก็พลอยเงียบไปด้วย บรรยากาศตอนนั้นเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ เราทั้งสองคนอยู่ในสภาพที่น่าอึดอัดใจ

เพียงครู่เดียว ไอ้ชัชก็กะพริบตาถี่ๆ ทำปากเบะ แล้วน้ำตาของมันก็ร่วงพรูลงมา มันพยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้และเดินหนีผมไป

ซวยล่ะสิ ทำไอ้ชัชร้องไห้อีกแล้ว ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่วัน ผมก่อเรื่องซ้ำแบบเดียวกันถึงสองครั้ง คราวนี้ดูจะรุนแรงกว่าครั้งที่แล้วอีกด้วย ไอ้ชัชเองก็ไม่งอนง้อผมเหมือนเมื่อครั้งก่อนที่ผมโกรธ แต่คราวนี้กลับเดินหนีไปเลย

ผมเองตอนนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก จะเข้าไปขอโทษมันก็ยังเคืองใจเรื่องมันกับไอ้นัยอยู่ จะปล่อยให้มันร้องไห้ไปอย่างนั้นก็ดูใจจืดใจดำกับเพื่อนรักเสียเหลือเกิน

ในที่สุดผมก็เลือกที่จะไม่ไปง้อมัน ปล่อยให้มันหลบไปหาที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตามสบายก็แล้วกัน เรื่องอะไรจะไปง้อมันให้เสียฟอร์ม ผมไม่ได้ผิดอะไรนี่นา ไอ้ชัชต่างหากที่ชอบพูดจากวนประสาท สมควรโดนแล้วนี่... ผมพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง พลางคิดต่อไปว่า ในเมื่อไอ้ชัชไม่เล่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเค้นเอาจากไอ้นัยก็ได้

คืนนั้นทั้งคืน จนถึงเวลาเข้านอน เราสองคนไม่พูดจากันอีกเลย แม้ว่ามันจะนอนเตียงติดๆกับผมก็ตาม ผมนอนไม่หลับ คิดโน่น คิดนี่ไปเรื่อง ส่วนหนึ่งก็คือสำนึกผิดที่ตะคอกไอ้ชัช อีกเรื่องก็คือไม่พอใจที่ไอ้นัยมีอะไรกับไอ้ชัชโดยที่ไม่มีผมอยู่ด้วย

ไอ้ชัชเองก็คงนอนไม่หลับเหมือนกัน เพราะได้ยินเสียงมันพลิกตัวไปมา ผมเฝ้าสังเกตอากัปกิริยาของเพื่อนรักที่นอนอยู่ข้างเตียงว่าเมื่อไรมันจะหลับ เฝ้าไปเฝ้ามา ในที่สุดผมเองก็ผล็อยหลับไป